Θέλουμε να είμαστε και να παραμείνουμε Άνθρωποι


ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΙΣ 8-3-2024
Αγαπητοί φίλοι, εκ μέρους του Δικτύου και του κ. Κλήμη που δεν μπόρεσε να είναι εδώ μαζί μας σήμερα, σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας στη Μουσική Βραδιά Φίλων του Δικτύου Στήριξης Φυλακισμένων & Αποφυλακισμένων Γυναικών.
Ευχαριστούμε την Αντιγόνη Στάππα και το Δημήτρη Κουτρουμπή, τα Συγκροτήματα «Δυτικά Μονοπάτια και «Κουμπάρες», οι οποίοι αφιλοκερδώς μας προσφέρουν ήχους της καρδιάς, ήχους ελπίδας, ήχους της παράδοσης και μαζί τους θα τραγουδήσουμε και θα χορέψουμε.
Επίσης ευχαριστούμε την ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ και τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης για την συμβολή τους στο Δίκτυο και το Εργαστήρι Modistra Hopemade.
Σήμερα αξιοποιούμε την ημέρα και την γιορτάζουμε, ως ευκαιρία Συνάντησης Ανθρώπων. Αυτό το οφείλουμε σε εμάς, σ’ ολόκληρη την φυλή μας, των ανθρώπων, που περιλαμβάνει και τους εγκλείστους και τους αποφυλακισμένους. Είμαστε εδώ αλληλέγγυοι με όρους ισότητας .
Κι επιτρέψτε μου εδώ να μοιραστώ μαζί σας εκείνο που καταλήξαμε με την εμπειρία εργασίας 30 χρόνων σε Φυλακές κι όσοι εργαζόμαστε εκεί το διαπιστώνουμε καθημερινά : Οι έγκλειστοι δεν έχουν ούτε διαφορετική φύση, ούτε διαφέρουν από τους ανθρώπους εκτός φυλακής. Οι διαφοροποιήσεις των έγκλειστων με τους ανθρώπους εκτός φυλακής είναι ελάχιστες και συγκεκριμένες. Είναι σ’ εκείνες τις στιγμές, του μεγάλου ψυχικού πόνου τους, που στη φυλακή δεν μπορεί να περπατήσουν έξω, να ανασάνουν φρέσκο αέρα, να απομονωθούν. Όποια άλλη διάκριση παρεκκλίνει από την πραγματικότητα.
Το έγκλειστο πρόσωπο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα εκείνα που το βάρυναν πριν τον εγκλεισμό, καθώς κι εκείνα που ο εγκλεισμός του προκαλεί σε ατομικό, οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. Οι πεποιθήσεις και οι σχέσεις του δοκιμάζονται για την αλήθεια τους. Έχουν μείνει πρόσωπα τα οποία είναι πραγματικά συμπαραστάτες του ακόμη και τώρα; Επώδυνες σκέψεις, μνήμες μοναξιάς, ανεπάρκειας, απώλειας κι αγωνίας θανάτου, έρχονται απρόσμενα και βασανιστικά. Βιώνει το φόβο για το τι θα αντιμετωπίσει μέσα τη φυλακή, αγωνιά για το πότε θα τελειώσει ο εγκλεισμός του, παγώνει η καρδιά και κόβεται η ανάσα από σκέψεις και συναισθήματα του ανεπανόρθωτου …
Κάθε έγκλειστο πρόσωπο βιώνει ψυχικό πόνο.
Οι επιδράσεις της κράτησης στον ψυχισμό δεν είναι ούτε δεδομένες, ούτε κοινές, ούτε προβλέψιμες. Κάθε πρόσωπο βιώνει την ξεχωριστή πορεία ζωής του, νοηματοδοτεί μονοσήμαντα τις εμπειρίες του, αντιμετωπίζει τις συνέπειες από τις συνειδητές και ασυνείδητες επιλογές του, κι αντιμετωπίζει – περισσότερο ή λιγότερο ταιριαστά- κάθε πόνο του. Βρίσκεται σε συνεχή διεργασία αλληλεπίδρασης και αναδιαμόρφωσης με τους ανθρώπους γύρω του, σ’ ένα μοναδικό χορό, χώρο και χρόνο κάθε φορά. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Όποιες γενικεύσεις αποκλίνουν από την πραγματικότητα και μας συσκοτίζουν. Αυτά είναι βιώματα και οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που βρέθηκαν στη Φυλακή που μας έκαναν κοινωνούς της πραγματικότητας.
Αν το καλοσκεφτούμε δε, ο εγκλεισμός ως κατάσταση, δεν αφορά μονάχα τους φυλακισμένους. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις «εγκλεισμού», όπως η εξάρτηση, οι σχέσεις κακοποίησης, η αναπηρία, η ανεργία και γενικά καταστάσεις στις οποίες νιώθουν φυλακισμένοι σε σχέση τους, ρόλο τους, εργασία τους, ή άλλες, οι οποίες προκαλούν πόνο. Εδώ δυστυχώς δεν υπάρχει προβλέψιμη ημερομηνία «αποφυλάκισης» .
Σήμερα γιορτάζουμε που μπορούμε να Συμπονούμε με τις γυναίκες που έχουν βιώσει στο παρελθόν ή βιώνουν εγκλεισμό σε Φυλακή, όχι επειδή έχουν την ανάγκη μας, αλλά επειδή εμείς θέλουμε να είμαστε και να παραμένουμε Άνθρωποι , να μαθαίνουμε, να εξελισσόμαστε και να συμμετέχουμε σαν γεωργοί καλλιεργώντας το περιβάλλον που προάγει την Αξιοπρέπεια και παρέχει ευκαιρίες κοινωνικής ενσωμάτωσης .
Σας ευχαριστούμε όλους από καρδιάς .
Γεωργία Ψαρράκη
Κοινωνική Λειτουργός
Ιδρυτικό μέλος του Δικτύου