Η Νίκη, μικρή κοπέλα, για ερωτικό έγκλημα μπήκε στην φυλακή.
Έχει δύο παιδιά και γονείς που έκπληκτοι έζησαν και ζουν ένα δράμα. Δράμα και από τις δύο μεριές του θύματος και του θύτη. Ώσπου να συνέλθει από τον Κυκεώνα που είχε μπλέξει ήθελε να πεθάνει.

“Δεν αξίζει να ζω” έλεγε στον παπά Γιώργη, στον άγγελο της φυλακής που μέσα από την εξομολόγηση και τις λειτουργιές ρυθμίζει τις ζωές των ένθεων εγκλείστων γυναικών…

“Θέλω να πεθάνω για το κακό που έκανα” αλλά ο παπά Γιώργης επέμενε να της λέει “ξεκίνα μια καινούργια ζωή, τα παιδιά σου σε έχουν ανάγκη”.

Και πείστηκε, και βάλθηκε με την βοήθεια των εθελοντών καθηγητών να διαβάζει και να συμμετέχει σε όλες τις δράσεις στο κατάστημα κράτησης.

Και η Νίκη πέρασε ένατη στην σχολή που ήθελε, Μηχανολόγος Μηχανικός(σε ΤΕΙ).

Η φωνή που άκουσα στο τηλέφωνο για να μου πει το νέο ήταν μια άλλη φωνή.
“Κύριε πέρασα στην σχολή!!!”
Μια φωνή ενθουσιασμού, Ελπίδας, υπόσχεσης, κάθαρσης, μεταμέλειας και Ζωντάνιας.

Μπράβο Νίκη υπάρχει Ελπίδα!!!

Από την μια μεριά σκέφτομαι την άγνοια, τα πάθη, τις εμμονές, το μίσος, την αυτοδικία και τον θάνατο.

Από την άλλη την μεταμέλεια και τον επαναπροσδιορισμό των στόχων με εργαλείο την Γνώση που βοηθά στην ενδοσκόπηση και στη τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων…

Αντί του αυτο-θανάτου η Ελπίδα και ο αγώνας για Αλλαγή.
                                                                                     Κλήμης Πυρουνάκης